Parwowiroza
Parwowiroza jest wywoływana przez parwowirus. Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez kontakt bezpośredni osobnika zdrowego z chorym, jak również przez kontakt pośredni np. przyniesienie wirusa do mieszkania na butach, spodniach czy dłoniach. Wirus ten namnaża się w kosmkach jelitowych, powodując ich destrukcję, a w przypadku szczeniąt w wieku 3 - 4 tygodni dodatkowo może namnażać się również w komórkach mięśnia sercowego. Wydalany jest z organizmu chorego psa wszystkimi drogami, tj.: z kałem, wymiocinami, moczem oraz śliną, dlatego tak łatwo dochodzi do zakażenia innych zwierząt.

Jak zostało wspomniane wyżej, choroba ta dotyka najczęściej szczeniąt i osobników w młodym wieku, które nie były poddane szczepieniom profilaktycznym. Może wystąpić też w sytuacji, gdy doszło do zakażenia jeszcze przed wykonaniem szczepień.

Objawy parwowirozy

Choroba ta występuje w dwóch postaciach: sercowej i jelitowej. Z postacią sercową ma się do czynienia bardzo rzadko, gdyż dotyczy ona szczeniąt w bardzo młodym wieku, objawy są słabo zaznaczone i szybko postępujące. Na ogół występuje nagła śmierć szczeniaka, dlatego postawienie odpowiedniej diagnozy jest bardzo trudne.

Z kolei w  postaci jelitowej objawy są już dość charakterystyczne. Choroba zaczyna się dość niewinnie, od spadku apetytu i lekkiego osłabienia; następnie pojawia się biegunka i wymioty. Początkowo występują one w niewielkim nasileniu, ale z każdym kolejnym dniem, a nawet godziną, są coraz bardziej intensywne. Kał ma konsystencję papkowatej mazi przechodzącej do wodnistej, a nawet krwistej biegunki, której zapach jest bardzo charakterystyczny, nieprzyjemny, wręcz cuchnący. W wyniku tego następuje szybkie odwodnienie szczeniaka, a co za tym idzie, jego osłabienie.

Leczenie parwowirozy

Rokowania w parwowirozie są bardzo ostrożne, a w przypadku bardzo ciężkiego stanu psa nawet złe. Leczenie jest trudne i często nie przynosi oczekiwanego efektu. Sposób leczenia szczeniaka wybiera lekarz prowadzący, po przeprowadzeniu badania klinicznego oraz badań dodatkowych, oceniających stan pacjenta.

W przypadku, kiedy choroba dotknie naszego pupila, musimy postarać się zapewnić mu wysoki komfort bytowania oraz zastosować się do zaleceń lekarza weterynarii.

Po wyleczeniu należy zadbać o to, aby dokładnie oczyścić mieszkanie, w szczególności miejsca, gdzie przebywał chory pies, stosując do tego silne środki czyszczące. Jeśli pomimo starań i wdrożonego leczenia nie uda się uratować psiaka, trzeba pamiętać o tym, aby przed zakupem bądź adopcją nowego zwierzęcia również przeprowadzić dezynfekcję mieszkania. Dobrym rozwiązaniem do czasu wykonania szczepień profilaktycznych, czyli do około 3 - 4 miesiąca życia szczeniaka, jest odchowanie go w innym miejscu niż to, w którym przebywał jego chory poprzednik. Warto też zastanowić się nad zmianą miejsca, z którego wcześniej brało się szczeniaka, gdyż wirus może tam bytować.

Profilaktyka przeciw parwowirozie

Podstawową sprawą jest kupno szczeniaka z pewnej hodowli, gdzie wykonane już było przynajmniej pierwsze szczepienie oraz odrobaczanie czworonoga. Jeżeli kupiło się bądź adoptowało zwierzaka, a nie był on zabezpieczony minimum pierwszą dawką szczepionki przeciwko chorobom zakaźnym, trzeba udać się do lekarza weterynarii, aby zbadał psa, odrobaczył, poddał obserwacji, a następnie zaszczepił. Trzeba pamiętać o tym, że jednokrotne szczepienie nie zabezpiecza psa przeciwko chorobie, dlatego dobrze jest pilnować wyznaczonego przez lekarza weterynarii kalendarza szczepień psów (więcej a artykule o profilaktyce przeciwwirusowej u szczeniąt). Do czasu wykonania wszystkich szczepień oraz nabrania przez szczeniaka odporności, należy unikać miejsc o wysokim poziomie ryzyka zarażenia wirusem parwowirozy. Mowa tu przede wszystkim o trawnikach miejskich i innych miejscach, gdzie psy często załatwiają swoje potrzeby fizjologiczne.

 

Źródło : E-lecznica.pl