Parwowiroza
Parwowiroza jest wywoływana przez parwowirus.
Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez kontakt bezpośredni osobnika zdrowego z chorym, jak również przez kontakt pośredni
np. przyniesienie wirusa do mieszkania na butach, spodniach czy
dłoniach. Wirus ten namnaża się w kosmkach jelitowych, powodując ich
destrukcję, a w przypadku szczeniąt w wieku 3 - 4 tygodni dodatkowo może
namnażać się również w komórkach mięśnia sercowego. Wydalany jest z
organizmu chorego psa wszystkimi drogami, tj.: z kałem, wymiocinami,
moczem oraz śliną, dlatego tak łatwo dochodzi do zakażenia innych
zwierząt.
Jak zostało wspomniane wyżej,
choroba ta dotyka najczęściej szczeniąt i osobników w młodym wieku,
które nie były poddane szczepieniom profilaktycznym. Może wystąpić też w
sytuacji, gdy doszło do zakażenia jeszcze przed wykonaniem
szczepień.
Objawy parwowirozy
Choroba ta występuje w dwóch postaciach: sercowej i jelitowej.
Z postacią sercową ma się do czynienia bardzo rzadko, gdyż dotyczy ona
szczeniąt w bardzo młodym wieku, objawy są słabo zaznaczone i szybko
postępujące. Na ogół występuje nagła śmierć szczeniaka, dlatego
postawienie odpowiedniej diagnozy jest bardzo trudne.

Z kolei
w postaci jelitowej objawy są już dość charakterystyczne.
Choroba zaczyna się dość niewinnie, od spadku apetytu i lekkiego
osłabienia; następnie pojawia się biegunka i wymioty. Początkowo
występują one w niewielkim nasileniu, ale z każdym kolejnym dniem, a
nawet godziną, są coraz bardziej intensywne. Kał ma konsystencję
papkowatej mazi przechodzącej do wodnistej, a nawet krwistej biegunki,
której zapach jest bardzo charakterystyczny, nieprzyjemny, wręcz
cuchnący. W wyniku tego następuje szybkie odwodnienie szczeniaka, a co
za tym idzie, jego osłabienie.
Leczenie parwowirozy
Rokowania w parwowirozie są bardzo ostrożne, a w przypadku bardzo
ciężkiego stanu psa nawet złe. Leczenie jest trudne i często nie
przynosi oczekiwanego efektu. Sposób leczenia szczeniaka wybiera
lekarz prowadzący, po przeprowadzeniu badania klinicznego oraz badań
dodatkowych, oceniających stan pacjenta.
W przypadku, kiedy choroba dotknie naszego pupila, musimy postarać się
zapewnić mu wysoki komfort bytowania oraz zastosować się do zaleceń
lekarza weterynarii.

Po
wyleczeniu należy zadbać o to, aby dokładnie oczyścić mieszkanie, w
szczególności miejsca, gdzie przebywał chory pies, stosując do tego
silne środki czyszczące.
Jeśli pomimo starań i wdrożonego
leczenia nie uda się uratować psiaka, trzeba pamiętać o tym, aby przed
zakupem bądź adopcją nowego zwierzęcia również przeprowadzić dezynfekcję
mieszkania. Dobrym rozwiązaniem do czasu wykonania
szczepień
profilaktycznych, czyli do około 3 - 4 miesiąca życia szczeniaka, jest
odchowanie go w innym miejscu niż to, w którym przebywał jego chory
poprzednik. Warto też zastanowić się nad zmianą miejsca, z którego
wcześniej brało się szczeniaka, gdyż wirus może tam bytować.
Profilaktyka przeciw parwowirozie
Podstawową sprawą jest
kupno szczeniaka z pewnej hodowli, gdzie wykonane już było przynajmniej pierwsze szczepienie oraz odrobaczanie czworonoga.
Jeżeli kupiło się bądź adoptowało zwierzaka, a nie był on zabezpieczony
minimum pierwszą dawką szczepionki przeciwko chorobom zakaźnym, trzeba
udać się do lekarza weterynarii, aby zbadał psa, odrobaczył, poddał
obserwacji, a następnie zaszczepił. Trzeba pamiętać o tym, że
jednokrotne szczepienie nie zabezpiecza psa przeciwko chorobie, dlatego
dobrze jest pilnować wyznaczonego przez lekarza weterynarii kalendarza szczepień psów (więcej a artykule o
profilaktyce przeciwwirusowej u szczeniąt).
Do czasu wykonania wszystkich szczepień oraz nabrania przez szczeniaka
odporności, należy unikać miejsc o wysokim poziomie ryzyka zarażenia
wirusem parwowirozy. Mowa tu przede wszystkim o trawnikach miejskich i
innych miejscach, gdzie psy często załatwiają swoje potrzeby
fizjologiczne.
Źródło : E-lecznica.pl